Het is een dag zoals alle anderen. De zon schijnt, ik zit op mijn werk achter de laptop en er komt een chat binnen. Als medewerker van afdeling Student Support sta je je studenten te woord. Zo ook deze student: Henk Postma.

De chat begint met de algemene automatische begroeting.
Kelly: Hallo! Kan ik je ergens bij helpen?
De student, Henk Postma, begint te typen.
Henk: hoi ik heb jou op Facebook gezien. Wil jij een keer met mij chatten?

Privé en opleiding

Dat meen je niet. Opnieuw een student die opleiding en privé niet gescheiden kan houden. Sinds we begonnen zijn met chatten, ben ik al een keer meegevraagd naar de kroeg. Daarnaast heeft een student een keer ‘Xx’ gestuurd. Soms kan een chat érg laagdrempelig zijn. Gekscherend maak ik een opmerking naar mijn collega Frank die twee computers verder zit. Hij begint te lachen: “Je foto doet het veel te goed op de chat Kelly. Misschien ruiken ze dat je singel bent!” Als reactie rol ik met mijn ogen en beantwoord Henk.
Kelly: Hallo Henk, dat lijkt me niet verstandig. Hier mag je met me chatten voor opleidingsgerichte zaken, bijvoorbeeld als je problemen hebt in de leeromgeving. Verder houd ik privé en werk graag gescheiden.
Henk laat het er niet bij zitten, voor ik het weet typt hij verder.
Henk: Er jammer, ik volg je nu een tijdje…

Volgen

Dat sommige studenten geen hele zinnen kunnen vormen, ben ik inmiddels gewend. Dat sommige studenten proberen te flirten in de chat ook. De opmerking ‘Ik volg je al een tijdje’ niet. Hoezo hij volgt me al een tijdje? Wie is deze gast?
“Hey Frank, moet je dit horen. Hij zegt dat ie me al een tijdje volgt! Dat is raar toch?”
“Dat is zeker raar. Wacht, ik zoek hem even op bij Facebook.”
Terwijl Frank Henk opzoekt op Facebook, kijk ik in ons CRM systeem. Tot mijn verbazing is Henk Postma onvindbaar. Dat is raar, want normaal kunnen enkel studenten en praktijkopleiders met ons chatten.
“Kelly ik heb hem gevonden. Dit is hem.” Frank laat me een foto zien van een roodharige jongen. Hij kijkt creepy uit z’n ogen. Brrr, heb ik serieus zo’n iemand achter me aanzitten? Ik negeer de opmerking van Henk dat hij me al een tijd volgt en begin over zijn afwezigheid in het systeem.
Kelly: Bij welk bedrijf werk je eigenlijk? Ik kan je zo niet vinden in het systeem namelijk.
Henk: Sasha schoenen in Ede.

Erg jammer, ik volg je nu een tijdje…

Onvindbaar

Inmiddels is mijn vrouwelijke collega Ilja ook binnen gelopen. Ze leest met me mee op de chat.
“Sasha schoenen in Ede? Die bestaat toch helemaal niet?” vraagt Ilja met een frons op haar gezicht. Haar statement en mijn gevoel worden bevestigd door Google. Sasha schoenen is niet in Ede gevestigd. Langzaam maar zeker begint de paniek me over te nemen.
Frank die erg behulpzaam meedenkt, vraagt me hoe ik Facebook heb afgeschermd.
“Alles is enkel zichtbaar voor vrienden. Alleen als mensen me opzoeken, vinden ze genoeg. Mijn blog is natuurlijk net online gegaan… Dus ja, mensen kunnen me sowieso vinden op internet.” Frank knikt begrijpend.
Tja, het internet is vrij open als je een blog schrijft. Het is immers de bedoeling dat mensen je kunnen vinden, maar niet voor stalkerachtige redenen. Om zo professioneel mogelijk te blijven richting de student, typ ik verder.
Kelly: Heb je nog een vraag over je opleiding? Of volg je momenteel geen opleiding bij ons?

Henk: Had begrepen dat je gescheiden bet.

Chat met Henk Postma

Gescheiden

Meteen sluit ik de chat. Deze informatie staat niet op mijn blog. Ook is dit niet zichtbaar voor buitenstaanders op Facebook. Dus hoe weet hij dit?
Behalve de paniek, begint ook misselijkheid op te borrelen. Sinds wanneer houdt Henk me in de gaten? Wat weet hij van me en hoe weet hij dit?
“Frank, loop jij stiekem met me te ouwehoeren of dat niet?” Please laat het gewoon Frank zijn. Please laat het gewoon een stomme grap van m’n collega zijn.
“Nee Kelly, echt niet.” Hij kijkt me recht in de ogen aan. Ik geloof hem.
“Oké, dan moet het Tom wel zijn.” Direct bel ik Tom. Zou hij echt vanuit huis een chat zijn gestart om te plagen?
“Hey Tom, doe jij je toevallig voor als ene Henk Postma?”
“Nee, maar heet die gast Henk? Dan moet het Frank zijn.” Twijfelend kijk ik naar Frank. Hij zei écht dat hij het niet was.
“Maar Frank zei dat hij het niet was.”
Terwijl ik Tom aan de telefoon heb, begint Henk opnieuw een chat.
Henk: Waarom klik je mij weg?
“Shit Frank. Hij is er weer!” Paniekerig komt de zin uit mijn mond. Op de chat typ ik geïrriteerd terug. Hopelijk houdt hij op en snapt hij de “subtiele” ik-ben-niet-geïnteresseerd hint.
Kelly: Omdat ik hier ben om onze studenten te helpen. En als je geen vraag hebt, kan ik beter mijn aandacht daarop richten.
“Zeg Kelly, ik ben het wel hoor”, zegt Frank lachend. Van opluchting schiet ik ook in de lach.
“Holy shit… Frank, jij had me goed te pakken!”
Tom, die nog aan de telefoon hangt, besluit dat de aap uit de mouw is en hangt op. Opgelucht klik ik de chat met de beruchte ‘Henk Postma’ weg. Eerlijk is eerlijk: Frank heeft dit spelletje goed gespeeld.

__________________________________________

Disclaimer: de namen in dit stuk zijn aangepast i.v.m. privacy.

Lach, deel en verwonder!

Reacties

avatar
  Blijf up-to-date  
Abonneren op