Leo de poppenverzamelaar

“Kate, jij gaat een interview houden met Leo. Hij verzamelt poppen en maakt deze zo mooi dat het net echte mensen lijken. Het is onvoorstelbaar! Je moet ook…” Het gekwek van Babet stroomt langs me heen. Ik ga een poppenverzamelaar interviewen. Geweldig.
“…Kate, Kate. Let nou eens op!” Babet kijkt me met haar donkerbruine ogen fel aan. Ze is duidelijk niet gecharmeerd van mijn geestelijke afwezigheid.
“Sorry Babet, ik ben weer paraat. We vertrekken morgen nog. Natuurlijk krijg jij het verhaal van Leo de poppenverzamelaar.”

“Dus hier is het Tina? Weet je het zeker?”, vertwijfeld kijk ik om me heen. Groene weilanden omringen ons en er is geen mens te zien. Voor ons loopt een miezerig zanderig pad, die leidt naar een donker bos. Aan weerszijden staan grote treurwilgen die het pad beslaan met hun schaduw.
“Volgens de TomTom wel. We moeten hier parkeren, want de auto kan niet het zandpad op. Als we het zandpad nog zo’n vijfhonderd meter volgen zijn we er.” Tina pakt haar vintage cameratas en stapt uit de auto. Ik zucht diep, pak mijn Burkely laptoptas en stap ook uit. Ongelooflijk dat ik me hiervoor heb laten strikken.
We volgen het zanderige pad, maken luchtige grapjes en dan zijn we er. Althans, dat nemen we aan. Voor ons staat een gammel huis, waarbij het lijkt alsof het elk moment in elkaar kan storten. Waarschijnlijk is het ooit een boerderij geweest, maar nu is dit ding niet eens het woord bouwval waardig.
“Leuk optrekje.” Tina trekt een gekke bek en klingelt aan de de verroeste bel bij de deur. De poppenverzamelaar heeft duidelijk nooit gehoord van de moderne tijd. Na enkele minuten opent de deur.
“Welkom. Kom binnen! Jullie zijn hier voor het interview of niet?” Een man van vijfendertig jaar begroet ons enthousiast met een spierwitte lach. Kleine oogjes gaan verschuilt achter zijn bril. Met een handgebaar maakt hij duidelijk dat we binnen mogen komen.
Ik loop de gang door en aan het eind ga ik naar rechts. Een hoopje stof waait op zodra ik ga zitten op een lederen, donkerbruine bank in de woonkamer. De verzamelaar maakt blijkbaar niet graag schoon.
“Willen de dames koffie of thee?”
“Koffie graag.” klinkt het in koor en Leo loopt naar de keuken.
Tina zit naast me op de bank en maakt haar camera klaar voor het interview. Ik pak mijn blocnote uit de laptoptas. Naar mijn vermoeden zit Leo niet te wachten op een moderne laptop in huis.
“Hier alstublieft, een kopje koffie voor de dames.” Leo zet de koffie voor ons neer en gaat zitten in een oude versleten stoel die tegenover ons staat.
“Zullen we maar beginnen met het interview?” Hij glimlacht zijn witte tanden bloot en neemt een slok van zijn kopje thee.

Het interview
“Leo, hoe ben je erop gekomen om poppen te verzamelen?” Gewapend met de blocnote op schoot en een balpen in mijn hand, stel ik hem de eerste vraag.
“Nou, dat zal ik je vertellen. Mijn moeder was gek op poppen, alleen mocht ik er nooit mee spelen omdat ik een jongen was. Dat was immers tegen het stereotype beeld. Op een gegeven moment ging er een pop kapot. Ik overtuigde haar om mij die te laten maken en zo is mijn hobby begonnen.” Met een dromerige blik staren zijn ogen in de verte.
“Wat was er precies kapot aan de pop van je moeder dan?” Ik hoor een klik en weet dat Tina een foto maakt van Leo die naar zijn verleden staart.
“Haar been was eraf gevallen,” Leo lijkt terug te zijn in het heden en draait zich om, “maar gelukkig kon ik het maken. Zo is deze hobby begonnen. Ik wilde mijn moeder trots maken en begon al haar poppen te verbeteren. Dat kan lang duren, want elk detail moet perfect zijn.”
“Prachtig dat je dit begonnen bent omdat je je moeder trots wilde maken. Welke details vind je het belangrijkste bij je poppen?” Hij was duidelijk een moederskindje, nu nog. Het feit dat deze hobby is begonnen omdat hij zijn moeder trots wilde maken is zielig. En ‘elk detail moet perfect zijn’, kom op zeg. Een pop is een pop, niks anders.
“Ik vind het belangrijkste dat de ogen, mond en neus symmetrisch zijn. Het gezicht moet glad zijn, zonder oneffenheden. Als er een deukje in zit, is het niet goed en moeten ze weg. Mijn poppen zijn ondertussen geen poppen meer. Ik heb ze geperfectioneerd en kan zelfs thee drinken met mijn schatten.”
Zo serieus mogelijk kijk ik hem aan en schrijf zijn antwoorden op. Ondertussen kan ik de gedachte dat hij de weg kwijt is niet onderdrukken. Wie leeft er in zo’n bouwval en vindt poppen het meest geweldige in de wereld? Waarom ben juist ik voor deze klus uitgekozen? Dachten ze nou echt dat mijn lange wimpers deze kerel ook maar iets konden bekoren? Dacht ik nu echt dat ik met dit verhaal groot zou worden?
“Juist ja. Wat betreft uw ‘schatten’, hebben zij ook een speciale plaats in uw huis? Want ik zie ze niet in de woonkamer.” Een blonde pluk van mijn knot is losgeschoten. Zo nonchalant mogelijk stop ik hem achter mijn oor. Leo kijkt me gebiologeerd in de ogen. Wellicht heb ik me vergist en hebben mijn wimpers toch hun gebruikelijke effect. Zelfs bij deze creep.
“Ja, ze hebben een speciale plek in huis. Ze zitten aan de eettafel in de keuken. Mijn werkplaats is beneden. Willen jullie ze zien?”
“Ja, graag!” Tina springt op en volgt Leo zonder nadenken naar de keuken. Op een drafje loop ik achter hen aan door de gang. Ouderwetse fakkels hangen aan weerszijden en verlichten de gang. Leo en Tina zijn de keuken al ingelopen en ik hoor dat de camera goed aan het werk is. De ene klik na de andere komt voorbij. Als Tina zo enthousiast foto’s maakt, dan moet het wel héél boeiend zijn.
Nieuwsgierig geworden loop ik de hoek om en mijn hart stopt even met kloppen. Aan een ronde eettafel zitten de drie mooiste poppen die ik ooit heb gezien.
“Dit zijn Anna, Elsa en Lisa. Mijn meesterwerken.” Leo straalt van trots en terecht. Mijn sprakeloosheid komt door de schoonheid van zijn werk.
“Mag ik ze van dichtbij bekijken Leo?” Ik kijk hem vragend aan en knipper met mijn wimpers.
“Tuurlijk… Kate was het toch?” stamelt Leo en ik knik ter bevestiging.
Terwijl Tina in gesprek gaat met hem, bekijk ik Anna van dichtbij. Het lichaam van deze pop lijkt haast te stralen. De wimpers zijn ongelooflijk goed nagemaakt. Alle drie de poppen zijn qua lengte gelijk aan volwassen vrouwen en de haren zijn fijn en zo zacht als zijde. Het lijken bijna mensen. Ik wil het niet toegeven, maar deze Leo is een ware kunstenaar. Misschien maakt dit verhaal hem en mij groot.
“Leo,” nog met een bonkend hart draai ik me om richting de kunstenaar die deze drie perfecte poppen heeft gecreëerd, “mogen we ook je werkplek zien?”
“Natuurlijk, die is in de kelder. Achter de koelkast is de trap naar beneden. Gaan jullie maar voor.”
Ik loop naar de plek achter de koelkast en zie daar een houten luik. Ik til het luik met moeite omhoog aan de ijzeren hendel. Het is zwaar. Voorzichtig loop ik de houten trap af. Met elke stap kraken de treeën. Net voordat ik mijn voet op de grond zet, raakt iets hards de achterkant van mijn hoofd. Even draait de ruimte en dan wordt alles zwart.

Meesterwerk
Ik open mijn ogen. Het duizelt me. Een fel wit licht verlicht de omgeving. Wat is er gebeurd?
“Kate, je bent wakker. Zo fijn dat jullie hier zijn. Echt geweldig. Ik kon al lang niet meer aan het werk, want er waren altijd oneffenheden bij mijn projecten. Maar jouw wimpers zijn gewoon perfect.” De stem van Leo dringt langzaam binnen. Hij is gekleed in een doktersjas en kijkt me onderzoekend aan vanachter zijn bril. De poppenverzamelaar ontbloot een triomfantelijke lach.
“Jij gaat mijn beste meesterwerk ooit worden. Ik weet het zeker!”

Tegen de tijd dat Kate en Tina vermist werden, was het te laat. Leo’s huis was leeg. Enkel het oude bruin lederen bankstel stond er nog. Niemand heeft Kate en Tina ooit teruggezien. 

Lach, deel en verwonder!

Reacties

avatar
  Blijf up-to-date  
Nieuwste Oudste Meest populair
Abonneren op
Esther
Gast

Griezelig!