De hele #MeToo discussie heb ik aan me voorbij laten gaan. Te confronterend. Nu ik met EMDR bezig ben, komt er van alles naar boven. Hoe je misbruik maakte van de drank, mijn onervarenheid, me onder druk zette en ik uiteindelijk geen uitweg meer zag. Machteloosheid, schaamte en angst… Gevoelens die niet onherkenbaar zijn bij de #MeToo discussie. Graag vertel ik je mijn verhaal. Niet omwille van de discussie, maar omwille van mezelf. Zit je klaar? Dan neem ik je mee.

Psycholoog

Daar zit ik dan, bij een echte psycholoog. Enkel door een gebeurtenis van acht jaar geleden.
Twee weken geleden belde de psycholoog me onverwachts op dat ze al eerder plek had. De veilige wachttijd van zes weken was weg. Nu is het zover. Ik heb nog getwijfeld of ik zou gaan. Na een trap onder m’n eigen kont, ben ik toch gegaan. Het is tijd. Tijd om de confrontatie aan te gaan en alles achter me te laten.

EMDR

“Heb je je al ingelezen op de EMDR website?” De psycholoog kijkt me aan. Ja, natuurlijk heb ik dit al gedaan. Sterker nog, voordat ik me aanmeldde bij de psycholoog heb ik de hele website al doorgelezen. Ik ga niet onvoorbereid naar een psycholoog.
“Ja, ik vertel mijn verhaal en jullie leiden me af door een koptelefoon met piepjes toch?”
“Dat klopt. Jij denkt terug aan de nare herinnering. De koptelefoon met piepjes zorgt ervoor dat het natuurlijke verwerkingsproces in gang wordt gezet. Je hersenen werken dan dubbel zo hard. Aan de ene kant om te concentreren op de gebeurtenis en aan de andere kant om te concentreren op de piepjes. Hierdoor is er weinig plaats voor de levendigheid en narigheid van de herinnering. Uiteindelijk schrijven je hersenen de gebeurtenis anders weg. Hierdoor wordt het een neutrale herinnering. Je kunt na afloop van de EMDR dan terugkijken aan de gebeurtenis, zonder dat je je machteloos, boos of angstig voelt. Het is dan een neutrale herinnering.” De stortvloed aan woorden stormen over me heen. Ik knik. Slechts één zin komt echt binnen. Ooit zal dit een neutrale herinnering zijn.

Hij heeft nog steeds invloed op mijn leven.

PTSS

In mijn gesprekken met de praktijkondersteuner van de huisarts, kwam naar voren dat de angstklachten waarschijnlijk veroorzaakt zijn door een ‘trauma’. Ze kan gelijk hebben, maar dit toegeven aan mezelf is moeilijk. Zoveel last heb ik er niet van. Af en toe een paniekaanval en dat is het. PTSS klinkt dan wel erg extreem.

Deze psycholoog wil de gebeurtenissen schetsen die me de angstaanvallen geven. Kortom: het incident met de kok. Ik begin te praten. Dit verhaal heb ik inmiddels vaker verteld. Na drie maanden aan de persoon die me ontmaagd heeft, na bijna een jaar aan vriendinnen en na vijf jaar aan m’n ouders. Dus dit keer vertellen aan de psycholoog? No big deal.

Big deal

Mis. Het is een big deal. Terwijl ik vertel komen de tranen. Voor het eerst sinds jaren huil ik weer. Normaal kon ik er heel nuchter over vertellen, maar nu niet. De psycholoog prikt door. Ze prikt dwars door mijn barricade heen. De barricade die ik had gebouwd om mezelf te beschermen.

Ze komt zelfs verder dan dat. Ze maakt me bewust van mijn eigen zelfbeeld. Het zelfbeeld wat ik heb opgebouwd na de gebeurtenis. Het zelfbeeld waardoor ik mezelf geen geluk gun. Hetgeen wat ik stiekem dacht vanaf mijn achttiende, maar nooit hardop heb gezegd: “Ik ben een slet”. Natuurlijk weet ik rationeel gezien dat dit niet waar is, maar mijn gevoel en gedachten zeggen anders. Dan dringt het besef door: hij heeft nog steeds invloed op mijn leven.

Lach, deel en verwonder!

Reacties

avatar
  Blijf up-to-date  
Abonneren op