Zon en de maan

Verwoed veeg ik mijn tranen weg, de hoofdpijn negerend. Het doet pijn om te zien dat hij me aankijkt alsof ik een vreemde ben. Het gebeurt telkens vaker. Volgens de zusters zal hij me nooit meer herkennen. Zelf weiger ik dat te geloven. Wat wij hebben is echt, voor de eeuwigheid. Dat hebben we elkaar beloofd en beloftes breken wij niet. 

“Goedemorgen mevrouw Van Dam, bent u er weer?” Lia, een zuster die net klaar is met de opleiding, begroet me met een blik van herkenning.
“Goedemorgen kind. Ja ik ben er elke dag en dat zal ook zo blijven!” Ondanks mijn ouderdom klinkt er een jonge vastberadenheid in mijn stem. Het enige wat mij tegenhoudt is de dood zelf, anders kom ik sowieso langs. Elke dag weer.
“Fijn om te horen mevrouw Van Dam. Kom, ik begeleid u naar zijn kamer.”  Ze legt haar hand op mijn rug en we lopen -op mijn tempo, zij kan duidelijk sneller- door de inmiddels bekende gele gangen van het verzorgingshuis. Af en toe komen we een bekende tegen die ik vriendelijk groet, maar ik stop niet. Mijn doel is mijn man.

“Daar zijn we dan mevrouw Van Dam. Als u klaar bent drukt u gewoon op de bel en dan begeleid ik u weer naar beneden, oké?” Het is een retorische vraag. Zonder te wachten op mijn antwoord is Lia al verdwenen. Achja, die zusters van deze tijd hebben het ook zo druk. Echte aandacht geven aan de ouderen kan tegenwoordig niet meer. Dat was vroeger wel anders.

Ik neem plaats op de stoel naast het bed. Kees slaapt. Zijn ogen zijn dicht en hij snurkt een beetje. Er ontstaat een glimlach op mijn gezicht. Hij is niks veranderd sinds de dag dat we elkaar ontmoetten. Enkel de rimpels verraden de tijd die voorbij is gegaan.
Net als ik met mijn hand zijn wang wil strelen, opent hij zijn ogen.
“Wie ben jij?!” Zijn stem klinkt nors en koud. Wantrouwig kijkt hij mij aan.
“Kees, herken je me niet? Ik ben het, Loes. We zijn getrouwd weet je nog?”
“Ik denk dat je met iemand anders in de war bent. Mijn naam is wel Kees, maar als ik getrouwd zou zijn wist ik dat heus wel. Ik roep de zuster wel, die zal je naar de juiste persoon brengen. Er zijn namelijk meer Kezen op de wereld.” Die nuchtere Kees. De wantrouwigheid in zijn stem is weg en hij kijkt mij meelevend aan. Hij denkt dat ik de weg kwijt ben. Hij denkt dat ik een oude dementerende dame ben.
De eerste traan rolt over mijn gezicht en als snel volgen er meer. Ik weet dat Kees nu zeker gelijk denkt te hebben. Een wenende, trillende oude vrouw zit tegenover hem. Een vrouw die denkt dat ze ‘haar Kees’ heeft gevonden en nu breekt omdat hij het niet blijkt te zijn.
Op de achtergrond hoor ik een piepje. Hij heeft gedrukt op de bel. Binnen enkele minuten zal er een zuster verschijnen.

Ik heb gelijk, nog geen vijf minuten later staat zuster Olivia in de opening.
“Goedemorgen Kees, ik begrijp dat je me nodig hebt?” Ze werpt kort een blik naar mij en ziet al hoe laat het is. Opnieuw een moment dat hij me niet herkent.
“Goedemorgen zuster. Had ik je nodig? Ik weet van niks hoor. Maar nu je er toch bent kun je misschien een glaasje water voor deze mevrouw halen? Volgens mij kan zij het wel gebruiken.” Hij knikt veelbetekenend mijn kant op.
“Natuurlijk. Mevrouw, loopt u even met mij mee? Dan kunt u bijkomen met een glas water.”
Terneergeslagen laat ik mij wegvoeren en tijdens het wandelen vertelt ze dat hij zich alleen nog de laatste vijf minuten herinnert. Daarna is hij alles vergeten en begint de cyclus opnieuw.

3 maanden later

Verwoed veeg ik mijn tranen weg, de hoofdpijn negerend. Het doet pijn om te zien dat hij me aankijkt alsof ik een vreemde ben. Het gebeurt telkens vaker. Volgens de zusters zal hij me nooit meer herkennen. Zelf weiger ik dat te geloven. Wat wij hebben is echt en dat zou eeuwig duren. Dat hebben we elkaar beloofd en beloftes breken wij niet.

Al een half jaar lang woont hij hier in het verzorgingshuis. Soms ziet hij mij als een aardige dame die op bezoek komt en hebben we een gezellige dag samen. Een andere keer heeft hij de bokkenpruik op en negeert hij me volkomen. Het is een zware situatie om mee om te gaan. Iedere keer dat ik op bezoek kom en hij mij niet herkent, drijft er een stukje hoop weg over de oceaan.

6 maanden later

We zitten op het bankje in het park, starend naar het water van de vijver. Dit park hoort bij het verzorgingshuis. Dit is het park waar men vrij mag rondlopen, uiteraard wel onder begeleiding van iemand die geestelijk bij is.
“Mooi hoor, al die bloemen aan de bomen.” Kees kijkt met een tevreden blik om zich heen.
“Ja, dat is zeker mooi.” Ik zwijg even en besluit dan dat het geen kwaad kan om te vertellen over vroeger. Over vijf minuten is hij het toch weer vergeten.
“Weet je Kees, vroeger liep ik met mijn man vaak in natuurgebieden. We hebben ook samen een zonsverduistering meegemaakt. Dat was een heel speciaal moment. Tijdens de zonsverduistering heeft hij mij ten huwelijk gevraagd.” Vlinders vliegen door mijn buik als ik terugdenk aan de mooie herinnering.
“Dat klinkt heel romantisch. Hij was vast erg gek op je.”
“Ja Kees, dat denk ik wel. Hij was echt het middelpunt van mijn bestaan en ik de zijne. We leerden elkaar al jong kennen op een oud boerenfeest. Hij was degene die mij vroeg om te dansen, terwijl dat destijds erg ongepast was om te vragen. Eigenlijk moest je eerst toestemming vragen aan een ouder. Maar mijn man deed dat niet hoor. Die trok de stoute schoenen aan en vroeg mij zonder schaamte ten dans. We hebben zo genoten!” Een kleine giechel ontsnapt uit mijn mond. Gelachen heb ik al een hele tijd niet meer. Het voelt goed, bevrijdend goed zelfs. Met twinkelende ogen kijkt Kees me aan. Hij geniet van dit verhaal. Nog steeds een romantische ziel, ondanks dat hij de verhalen zelf niet meer herkent.

“Vertel eens verder. Wat hebben jullie nog meer meegemaakt?” Ter aanmoediging knijpt hij zacht in mijn hand. Alleen de aanraking met zijn gerimpelde huid geeft mij de moed om verder te vertellen en weg te dromen in vroegere tijden.
“We hebben samen een fijn leven geleid. We kregen kinderen,  kleinkinderen en hebben genoten van de kleine dingen in het leven. Veel geld hadden we niet, maar wel elkaar,” even zwijg ik. Alle mooie herinneringen drijven langs als een wolkenzee in de lucht. De vele gedichten die hij voor me schreef, de kus voor het slapen gaan, samen lezen in het park, het uitwisselen van een liefdevolle blik. Ik zucht eens diep en verdrink in Kees’ blauwe ogen.
“Als we het moeilijk hadden of ik bang was om hem kwijt te raken door onzekerheid, zei hij altijd een zin en dan wist ik dat het goed zat. Nu ben ik wel eens bang dat hij het vergeten is… Of eigenlijk dat hij mij vergeten is en het leven dat we samen hadden. Dansen op de parkeerplaats doen we bijvoorbeeld niet meer.” Een flauw glimlachje verschijnt op mijn gerimpelde gezicht. Kees kijkt me begrijpend aan.
“Ja, het leven kan vervelend lopen. Maar vergeet niet dat liefde overal is. Je hebt de liefde van je kinderen en kleinkinderen. Daarnaast is hier een vreemde man die je nu ten dans gaat vragen.” Vol verbijstering kijk ik naar Kees die meteen de daad bij het woord voegt. Hij staat moeizaam op van het bankje en steekt zijn hand uit. Ik voel me emotioneel. Dit is de echte Kees. Dit is de Kees die gekke spontane dingen verzint, zonder dat hij zich druk maakt over wat andere mensen vinden.

Ik leg mijn broze hand in de zijne. Samen dansen we zonder muziek. We dansen voor mijn gevoel een eeuwigheid. Tijdens het dansen zie ik dat we omringd worden door bomen met roze bloesems en een vijver aan onze rechterhand. Het is prachtig en het voelt even alsof we echt weer samen zijn.
“Weet je wat mijn man altijd tegen mij zei, zodat ik wist dat het goed zat?” Ik fluister, bang om dit perfecte moment te verliezen. Kees danst nog steeds met mij, maar nu op een manier zodat zijn ogen in de mijne kijken.
“Vertel maar.” De klank van zijn stem moedigt mij aan.
“Hij zei altijd: ‘Jij bent de…'”
“…zon en de maan voor mij.” Kees’ stem maakt mijn zin af. Zijn stralende blauwe ogen staren in de mijne.  Mijn hart maakt een sprongetje. Een lach verschijnt op mijn gezicht. Een traan glijdt over mijn wang. Hij weet het nog.

 

Lach, deel en verwonder!

Reacties

avatar
  Blijf up-to-date  
Abonneren op